FX_022_JPG[1]

اعتبار اسنادی

اعتبار اسنادی تعهد مشروط یک بانک (بنا به درخواست خریدار) می باشد مبنی بر اینکه در مقابل ارائه اسناد مشخص شده و طبق

شرایط اعتبار از طرف فروشنده در مدت معین اقدام به پرداخت یا تعهد پرداخت به او نماید.

در ماده ۲ قواعد متحد الشکل اعتبارات اسنادی (UCP600) تعریف اعتبار اسنادی به شرح زیر ارایه شده است:

از نظر این مقررات عبارت ” اعتبارات اسنادی” و “اعتبارات ضمانتی“ به معنای هرگونه ترتیباتی است که بموجب آن یک بانک

(بانک گشاینده اعتبار) بنا به تقاضا و یا دستورات یک مشتری (متقاضی اعتبار) یا از طرف خود موظف میشود تا در مقابل اسناد

مقرر شده در اعتبار مشروط بر اینکه شرایط اعتبار رعایت شده باشد:

  1. پرداختی را به شخص ثالث (ذینفع اعتبار) یا به حواله کرد او انجام دهد یا بروات صادره توسط ذینفع را قبول و پرداخت کند.
  2. به بانک دیگری (بانک کارگزار) اجازه دهد که این پرداخت را انجام دهد یا چنین برواتی را قبول کند. یا
  3. به بانک دیگری اجازه معامله دهد.

روش اعتبار اسنادی نسبت به روشهای دیگر مزایای متعددی دارد که برخی از آنها در زیر مورد بررسی قرار میگیرند:

  1. صادر کننده ارز حاصل از صادراتش را از بانک گشایش یا تایید کننده میخواهد نه از وارد کننده و بدین صورت مهمترین ریسک صادر کننده به بانک گشاینده انتقال مییابد. بعد از گشایش اعتبار فروشنده دیگر خریدار را به عنوان طرف متعهد پرداخت نمیشناسد و بانک گشایش کننده از سوی خریدار این تعهد را بر عهده میگیرد.
  2. اعتبار اسنادی تنوع بالایی دارد و انواع اعتبار برای کاربردها، موقعیت ها و معاملات مختلف وجود دارد. این تنوع باعث انعطاف پذیری اعتبار اسنادی شده و انجام انواع معاملات با شرایط مختلف را مقدور میکند.
  3. اتاق بین المللی تجارت مقررات جهان شمولی در مورد این روش تدوین و منتشر نموده است که باعث ایجاد وحدت رویه و نظم یکپارچه در استفاده از این روش می شود. (UCPDC) ، مقررات متحدالشکل اعتبارات اسنادی تجاری
  4. این روش در مورد تجارت کالاها، خدمات و کالایی خدمتی قابلیت کاربری دارد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *